tag:blogger.com,1999:blog-55822972011-04-22T07:14:51.049+04:30اگزوتيکاسبکی تحمل ناپذير
هستیMehdiMKnoreply@blogger.comBlogger951100tag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1111987600904715592005-03-28T09:54:00.000+04:302005-03-28T09:56:40.906+04:30سايت رو با يه پست عادی به همراه گزارش کامل جشنواره فيلم ونکوور آپديت کردم.MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1108372825847271402005-02-14T12:47:00.000+03:302005-02-14T12:51:05.303+03:30توی سايت اصلی ده فيلم برتر 2004 رو انتخاب کردم.MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1106809686940473632005-01-27T10:36:00.000+03:302005-01-27T10:38:06.940+03:30مطلبی درباره «دريای درون»، جديدترين فيلم الخاندرو آمه نابار کارگردان اسپانيايی نوشتم. برای خوندنش اينجا رو کليک کنين.MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1106198833588254752005-01-20T08:54:00.000+03:302005-01-20T08:57:13.590+03:30
مطلب جديدی درباره فيلم «آتش» ساخته ديپا مهتا در سايت جديد پست کردم.
MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1105864249324355352005-01-16T11:59:00.000+03:302005-01-16T21:56:30.363+03:30 «ريزش آب بر صخره های سوزان» با مطلب کوتاهی درباره «بدآموزی» فيلم جديد «آلمودوار» آپديت شد.MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1104657793670875732005-01-02T13:49:00.000+03:302005-01-06T10:51:15.033+03:30ادامه اين وبلاگ به صفحه شخصی ام در http://www.cinema-uncut.com انتقال يافت. البته فعلا مرحله آزمايشی رو می گذرونه...MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1098435643981367602004-10-22T11:58:00.000+03:302004-10-22T12:30:43.980+03:30می دونم که ديگه تا حالا حتما چوپان دروغگو شدم، ولی می خواين باور کنين يا نکنين، اين مدت درگير جشنواره فيلم ونکوور بودم، بعدش هم خب طبعا کسی که 16 روز دربست بره جشنواره و برگرده کلی از درس و زندگی عقب می افته. ولی حالا يه کم اوضاع بهتر شده و سعی می کنم بيشتر بيام چيزی پست کنم. البته يکی ديگه از دلايل ننوشتنم اين بود که چيزی برای نوشتن نداشتم. يک قرارداد نانوشته می گه که اين وبلاگ بايد سينمايی باشهMehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1095663796249635652004-09-20T11:24:00.000+04:302004-09-20T11:33:16.250+04:30 بالاخره طلسم سینما نرفتن من در ونکوور شکسته شد. اولین فیلمی که در سینمای اینجا دیدم فیلم Maria Full of Grace اثر جاشوا مارستون بود. فیلم درباره دخترهای بی بضاعتی یه که به خاطر فقر به قاچاق مواد مخدر رو می آورند اون هم نه از نوع متداول بلکه ناچارند مواد مخدر رو که داخل قرصهای درشتی بسته بندی شده اند ببلعند و از کلمبیا به آمریکا بروند و اونجا از بدنشان خارج کنند. داستان با محوریت روی شخصیت دختری MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1095202254923909462004-09-14T11:00:00.000+04:302004-09-15T03:41:33.246+04:30اول از همه معذرت خواهی می کنم بخاطر اين تاخيری که باز توی وبلاگم افتاد. فکر کنم اينقدر آپديت نکردم که خيلی از خواننده های قديمی ديگه تعقيب نمی کنند. در هر صورت اگر هنوز اين صفحه رو چک می کنيد يا تازه اين وبلاگ رو پيدا کرديد خيلی خوش اومديد و دوباره قول می دهم به شکل مداوم تری اينجا رو آپديت کنم و از اين حرفها... دو هفته ای می شه که از اومدن من به ونکوور کانادا می گذره. اين مدت عموما درگير کارهای MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1092459184795600792004-08-14T09:22:00.000+04:302004-08-14T09:23:04.796+04:30پرونده فيلم «بهار، تابستان، پاييز،
زمستان... و بهار» رو کامل تحويل دادم به مجله فيلم. اميدوارم به اين شماره برسه.
اگر درست کار بشه، فکر کنم چيزی خوبی دربياد. يه نگاهی بهش بندازيد. يه يادداشتی هم
درباره فيلم «جزيره» (فيلم ديگه کيم کی دوک) نوشتم که اون هم قراره کنار پرونده چاپ
بشه. قبلا درباره «جزيره» توی همين وبلاگ يه چيزهايی خونديد. «بهار...» هم خيلی
فيلم قشنگی بود، اگر دستتون اومد از دستش MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1091359333942918792004-08-01T15:48:00.000+04:302004-08-01T15:52:13.943+04:30تيزر فيلم جديد فرانسوا ازون به اسم «2*5»
(پنج ضربدر دو) در سايت خود ازون قابل داونلود است. داستان فيلم درباره زندگی يک زن
و شوهر در پنج مقطع حساس زندگی است (يک چيزی تو مايه های «تصاويری از يک ازدواج»
برگمان). با توجه به اين چند تا فيلمی که از ازون ديدم و با شناختی که ازش دارم و
با توجه به اينکه ظاهرا روی اين فيلمش خيلی وقت گذاشته، حدس می زنم که بايد چيز
خوبی شده باشه. تيزرش هم اين حس رو MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1090863275309497542004-07-26T22:03:00.000+04:302004-07-26T22:04:35.310+04:30هروقت که برای تنيس می رم کاخ نياوران
ناخودآگاه ياد «آگرانديسمان» آنتونيونی می افتم. زمين های سرسبز کاخ که يه زمين
تنيس هم وسطش گذاشتن خيلی شبيه منظره پارک آگرانديسمانه. يادم باشه اين دفعه رفتم
با خودم دوربين عکاسی هم ببرم شايد يه جنازه ديدم. البته ما که از اون شانس
ها نداريم دو تا دختر بعدش بيان توی خونه!MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1090595229301302742004-07-23T19:36:00.000+04:302004-07-23T19:46:08.056+04:30اخيرا شيکاگو سان تايمز، پاتوق آقای راجر
ايبرت، صد فيلم برتر تاريخ سينما را به ترتيب الفبايی انتخاب کرده که احتمالا
انتخاب خود ايبرت بوده. درباره هر فيلم هم مطلب مفصلی نوشته. ديدن فهرست بد نيست،
ولی خب توش اعمال سليقه های عجيب و غريبی هست که يک ذره توی ذوق می زنه. مثلا
انتخاب فيلمهايی مثل «مهاجمين صندوقچه گمشده» يا «تب شنبه شب» يا «بيگانه» کمی
غيرعادی است. البته همه اينها فيلمهايی جريان ساز MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1090238524287441042004-07-19T16:30:00.000+04:302004-07-19T18:02:23.003+04:30نقد فيلمنامه و درونمايه
فيلم «استخر» اثر فرانسوا ازون (چاپ شده در شماره 23 فيلم نگار)
----
مضمون "آفرينش هنری" دستمايه بسياری از فيلمهای تاريخ سينما بوده است. ايده مرسوم در اين
نوع فيلمها، ناتوانی هنرمند مشهوری است در خلق اثر جديدش که معمولا با بروز واقعه
ای، ذهن او بارور می شود و می تواند شاهکاری را که هميشه در جستجويش بوده خلق کند.
«زيبای مزاحم» (ژاک ريوت) در زمينه نقاشی، «سکس و لوسيا» (MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1089800573194271102004-07-14T14:52:00.000+04:302004-07-14T14:57:30.160+04:30مثل اينکه تب پوززنی در انتشار دی. وی. دی.
حسابی بالا گرفته. يه مدت بعضی از دی. وی. دی. ها رو با فيلمنامه کامل همراه می
کردن (مثل قاتلين بالفطره و داستان وست سايد که من اين دومی رو دارم). يه مدت طراحی
قاب دی وی دی مد شده بود و مدلهای قشنگی رو من ديدم. الان درآوردن کلکسيونهای بزرگ
مد شده. اگر يادتون باشه چند ماه پيش کلکسيون 21 ديسکی آثار لورل هاردی در انگلستان
دراومد. اخيرا اعلام کردن که توی MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1089577536706724962004-07-12T00:54:00.000+04:302004-07-12T00:55:36.706+04:30قديم ترها خيلی دوران بهتری بود. هم برای
روزنامه نگارها و هم برای خواننده ها. منابع و مراجع محدود بود. هرچه آنها می
نوشتند، اينها بی کم و کاست می پذيرفتند. آخه بيچاره ها راه ديگری نداشتند. الان
قضيه کمی فرق کرده، می شود يک ذره شيطنت کرد و به آنها گير داد.
آن روزی که ديدم يک مقاله کوچک گزارش گونه
توی روزنامه «وزين» ايران درباره «21 گرم» چاپ شده و در همه جايش اسم فيلم را «12
گرم» نوشته بودند، MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1088265211920760522004-06-26T20:21:00.000+04:302004-06-26T20:23:31.920+04:30پدر و پسر به تماشای صحنه ای از فيلم "هشت و
نيم" اثر فدريکو فللينی رفته اند. پدر از پسر می پرسد «چند تا از کارگردانها برای
ارضای تمايلات جنسی شون، فيلم می سازند؟» پسر جواب می دهد «تقريبا همه
شون!».
اين ديالوگ يکی از ديالوگ های طعنه آميز و
طنز آلود فيلم "هشت و نيم زن" اثر پيتر گرينوی بود، فيلمی که قرار است ادای دينی به
فيلم فللينی باشد. ردپای آقای گرينوی در همه نقاط فيلم ديده می شود: ديالوگ MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1086713066118097662004-06-08T21:07:00.000+04:302004-06-08T21:14:26.116+04:30امروز بالاخره اولين فيلم "برگمان جديد
سوئد" رو ديدم. مدتی بود که با اسم «لوکاس موديسون» فقط از طريق مقاله های اينترنتی
و غيراينترنتی آشنا بودم. می دونستم اولين فيلمش «عشق را به من نشان بده» (Show me
Love) نام داره که درباره رابطه دو دختر نوجوان سوئدی يه و مهمترين فيلمش «ليليا
برای هميشه» (Lilya 4-ever) هستش که درباره تجارت دختران روسی به شمال اروپاست. تا
اونجايی که می دونستم فيلمهاش خيلی MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1086443963365192262004-06-05T18:27:00.000+04:302004-06-05T18:29:23.366+04:30نقدی بر 21 گرم
21 گرم دومين همکاری
الخاندرو گونزالس ايناريتوی کارگردان و گی يرمو ارياگای نويسنده است که در عين حال
دومين تجربه بلند سينمايی هر دو محسوب می شود. هرچند آنها به دفعات به نويسندگی
اشتراکی خود، چه برای اين فيلم و چه برای آمورس پروس، اشاره کرده اند ولی اين بار
نيز تنها نام ارياگا بعنوان فيلمنامه نويس ذکر شده است و گونزالس ايناريتو فروتنانه
از آوردن نام خود تحت اين عنوان، سرباز MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1086207854733784512004-06-03T00:53:00.000+04:302004-06-03T00:54:14.733+04:30چند دقيقه ای از نيمه شب گذشته، تنها صدايی
که می شنوم، صدای چرخش پره های فن کامپيوتر است که با ريتمی ثابت من را به حضورش
عادت داده است. دو تا پشه اطرافم می چرخند. صدای وز وز شان آزارم می دهد. ولی اين
دفعه کاری با آنها ندارم. با خودم می گويم بگذار باشند، شايد چند ثانيه زودتر، خبر
زلزله رو اعلام کنند!
اين روزها هرجا می روی صحبت از زلزله است.
مردم با خنده می گويند «از زلزله چه خبر؟» ولی اين خندهMehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1085997116084927462004-05-31T14:18:00.000+04:302004-05-31T14:21:56.083+04:30چند تا کارگردان توی اين آمريکا فيلم می
سازند که خود آمريکايی ها قدرشون رو نمی دونن ولی واقعا اعتبار صنعت سينمای هنری
شون وابسته به اينهاست که می شه از مهم ترين شون به ديويد لينچ، آدريان لاين و تيم
برتون اشاره کرد. لينچ که دو، سه سال يه بار يه فيلم به زور می تونه بسازه، آدريان
لاين که تا فيلم می سازه بهش حمله می کنند، تيم برتون هم که يه طوری با فيلمهاش
برخورد می کنن که انگار ساخته نشدند!
فيلمMehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1085506299538415522004-05-25T22:00:00.000+04:302004-05-25T22:01:39.536+04:30شکنجه تحمل ناپذير مسيح
من اصولا هيچوقت به سينمای مذهبی علاقه ای
نداشتم. به نظرم تقدس بخشيدن به شخصيت های مذهبی هميشه به فيلم ها ضربه زده. در هر
صورت جور شد که برای ديدن فيلم «مصائب مسيح» به سينما فرهنگ برم. فيلم فضاسازی خوبی
داشت، کار با دوربين عالی بود، ابتکار گيبسون در انتخاب لحظاتی از زندگی گذشته مسيح
و قرار دادنشون بين صحنه های 12 ساعت آخر زندگی مسيح نسبتا هوشمندانه بود. ولی خب
طبعا MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1085506195398213542004-05-25T21:59:00.000+04:302004-05-25T21:59:55.400+04:30Lost in Love
در مورد اين عکس سوفيا کاپولا و کوئنتين
تارانتينو من بايد توضيح بدم که اين زوج خوشبخت مدتی يه که با هم هستند و حتی در
جشنواره کن، با هم يک اتاق گرفته بودند. حالا اين که چقدر طرز فکرشون به هم شبيهه و
احيانا فيلم هاشون بماند برای بعد. من فقط موندم که اگر اينا بچه دار شن، نوه جناب
فرانسيس و نوه عموی آقای نيکلاس کيج و فرزند خانم سوفيا و آقای تارانتينو چی از آب
درمياد!MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1085335754640286272004-05-23T22:38:00.000+04:302004-05-23T22:39:14.640+04:30به نظر شما تارانتينو داره در گوش سوفيا از
برق شمشير هاتوری هانزو ميگه يا از شست پای اوما
تورمان؟
MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1084911537100582712004-05-19T00:47:00.000+04:302004-05-19T00:48:57.100+04:30مايکل وينترباتم رو دوست ندارم. نمی دونم
علتش چيه. فيلمهاش به دلم نمی چسبه. «جود» رو خيلی وقت پيش ديدم (اقتباسی بود از
کتاب توماس هاردی فکر کنم) و با عقل اون موقعم ازش خوشم نيومد. «به سارايوو خوش
آمديد» رو هم نصفه نيمه ديدم. البته اين يکی بد نبود. اين آخری ها هم توی جشنواره
خودمون «در اين دنيا» رو ديدم که بخاطرش يه جايزه مهم برده بود (يادم نيست کجا) که
درباره دو تا جوون افغانی بود که راه می MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1084177196937725462004-05-10T12:49:00.000+04:302004-05-10T12:49:56.936+04:30در چنين روزی، ديويد فينچر در آمريکا و مهدی
مصطفوی در ايران متولد شدند...MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1083785630601788982004-05-06T00:03:00.000+04:302004-05-06T00:07:04.340+04:30يکی دو ماه پيش داشتم روی مطلبی کار می کردم
به قلم ژاک ريوت. ازش درباره فيلمهای مختلف سوال کرده بودن و اون هم نظر خودش رو
داده بود. به اواسط مطلب که رسيدم، به نظرم اومد نبايد اين مطلب خيلی برای الان
جالب باشه، چون مال سال 1997 بود و بيشتر درباره فيلمهای اون سال (که الان ديگه
کهنه هستن) ازش سوال کرده بودن. خلاصه اينکه منصرف شدم. ولی مقدمه مطلب، خيلی جالب
بود. در اين باره که چرا همه ميگن MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1083006508818849302004-04-26T23:37:00.000+04:302004-04-26T23:42:06.483+04:30متاسفانه سيستم نظرخواهی از کار افتاده و
معلوم هم نيست کی درست می شه. ظاهرا توی اين مدت عده ای هم نظر گذاشتند که نظرهاشون
ثبت نشده. اگر کسی حرف خاصی داره لطفا تا اطلاع ثانوی به من ايميل بزنه. به اين
آدرس: cinema_uncut@yahoo.comMehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1082914347781649392004-04-25T21:58:00.000+04:302004-04-25T22:10:13.983+04:30کمتر کسی می تونه مثل «رومن پولانسکی» شخصيت
ها رو بکاوه و روابطشون رو به اين خوبی دربياره. البته کلا پولانسکی کارگردان محبوب
من نيست ولی بعضی از کارهاش واقعا مجذوبم می کنند. البته در مورد خود پولانسکی بعدا
مفصل می نويسم ولی الان می خوام به فيلمی اشاره کنم که ديشب ديدم به اسم ماه تلخ
(Bitter Moon) اثر همين کارگردان.
واقعا لذت بخشه که آدم در حين ديدن يک فيلم،
دائما به ياد فيلمهايی که دوست داره MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1082738597963737812004-04-23T21:12:00.000+04:302004-04-23T21:16:17.763+04:30داشتم چند روز پيش ها با خودم فکر می کردم
که چقدر سليقه چند ماه اخير سايت اند ساوند در انتخاب فيلم اصلی (سايت اند ساوند در
هر شماره يک فيلم رو به عنوان فيلم اصلی اون شماره انتخاب می کنه و عکس روی جلد رو
به اون اختصاص می ده و دربارش معمولا مطالب زيادی می نويسه) با سليقه من همراه
بوده! توی اين چند ماه، فيلمهای Lost in Translation، داگويل، 21 گرم و مصائب مسيح
(اين رو هنوز نديدم ولی تقريبا مطمئنمMehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1082738532489044282004-04-23T21:11:00.000+04:302004-04-23T21:15:12.310+04:30من حرفهام رو درباره برتولوچی پس می گيرم،
آخه گفته که "مخمل آبی" ششمين فيلم برتر تاريخ سينماست!
MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1082473489062083312004-04-20T19:34:00.000+04:302004-04-20T19:37:46.310+04:30داشتم نقد آلن هانتر برای فيلم "بدآموزی"
آلمودوار رو برای شرق ترجمه می کردم، ديدم يه اصطلاح جالب از خودش درآورده به اسم
"آلمودرام" (Almodrama)! در واقع اومده اسم آلمودوار رو با اسم ملودرام قاطی کرده و
اين لغت رو درآورده و اون رو برای توصيف ملودرام های آلمودوار بکار برده. اونهايی
که با پدرو آلمودوار و فيلمهاش آشنايی دارن دقيقا می دونن که واقعا چقدر لازمه چنين
اصطلاحی توی سينما اختراع بشه. برایMehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1082473434659523442004-04-20T19:30:00.000+04:302004-04-20T19:45:44.576+04:30چند تا اخبار تارانتينويی:
- عمو تارانتينو تصميم گرفته که بيست و
يکمين جيمز باند رو بسازه، البته اون تصميمش رو گرفته، ولی تهيه کننده ها ظاهرا
تمايلی ندارن چون می خوان يه جيمز باند عادی بسازن و فروش متعارف خودش رو هم بکنه و
حال و حوصله ادا و اصول های تارانتينو رو ندارن. من هم اميدوارم اين پروژه رو به
دست تارانتينو ندن و يهو هاروی وينستاين هوس کنه که روی پالپ فيکشن 2 سرمايه گذاری
کنه!
- MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1081777022609705542004-04-12T18:05:00.000+04:302004-04-12T18:13:55.013+04:30دوست عزيزم،
محسن آزرم، در وبلاگش مطلبی درباره فيلم
جنجالی سالو (پير پائولو پازولينی) نوشته است که به نظرم رسيد مطالبی (و نه
جوابيه!) درباره اش بنويسم. ضمنا قبل از شروع بنويسم که خودم اين فيلم را دوست
ندارم، ولی آيا همه فيلمها که به درد تماشا نمی خورند؟
1. اين حرف را به خودم هم می زنم. من هم
چندی پيش بد و بيراه هايی به فيلمهای "کن پارک" (لری کلارک) و "در قلمرو احساس"
(ناگيسا اوشيما) دادم. MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1081016047147727242004-04-03T22:41:00.000+04:302004-04-03T23:34:40.373+04:30يکی از بهترين اتفاقاتی که ممکنه برای يه
آدم فيلم دوست بيافته اينه که فيلمی رو ببينه که اصلا انتظار نداشته فيلم خوبی
باشه، ولی اينقدر اين فيلم ميخکوب کننده باشه که مثل من تا ساعت سه صبح فيلم رو
تموم کنه و تا چهار صبح روی اينترنت بگرده ببينه ديگران درباره فيلم چی
گفتند!
فيلم بهار، تابستان، پاييز، زمستان... و
بهار نهمين فيلم کيم کی دوک، کارگردان کره ای، اخيرا توی سينماهای آمريکا روی پرده
رفته MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1080054341896260372004-03-23T19:34:00.000+04:302004-03-23T19:38:11.076+04:30بعضی وقتها فيلمهايی که در بخشهای جنبی
جشنواره ها نمايش داده می شوند از فيلمهای بخش مسابقه بهتر هستند، دليلش هم معمولا
اين است که هيات انتخاب فيلمها، سعی می کنند بخش مسابقه را با نام کارگردانان کله
گنده تزيين کنند، تا مثلا بگويند در بخش مسابقه جديدترين فيلم کراننبرگ نشان داده
می شود! چند سالی است در بخشهای جنبی کن فرانسه هم حايز اين ويژگی شده اند. در
جشنواره امسال و در بخش هفته منتقدان فيلمی MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1079729654548110702004-03-20T00:24:00.000+03:302004-03-20T00:26:39.296+03:30در مورد ترجمه فارسی اسم فيلم «Lost in
Translation» پيشنهادات مختلفی شده که من به چند تا از معادلهای پيشنهادی در پرونده
ای که توی مجله فيلم برای فيلم کار شد اشاره کردم. ولی اخيرا جناب آقای عبدالله
تربيت، مترجم قديمی از انگليسی و فرانسه، معادل جالب و البته عجيب و غريبی پيشنهاد
کرده که شنيدنش خالی از لطف نيست، مخصوصا برای اونهايی که ترجمه معنايی رو برای نام
فيلمها می پسندند. ايشون اين نام رو MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1079729576179117332004-03-20T00:18:00.000+03:302004-03-20T00:25:20.950+03:30من زمانی که «رقصنده در تاريکی» رو توی
سينما ديدم هيچ فکر نمی کردم فيلمی ديگه بتونه همونقدری که اون فيلم روی من تاثير
گذاشت، تاثيرگذار باشه. ولی خب لابد اشتباه می کردم. از اون زمان تا حالا خيلی
فيلمهايی ديدم که هرکدوم به نوعی من رو تکون دادن و باعث شدند مدتها بهشون فکر کنم.
از ميان آنها می تونم به «مرثيه ای برای يک رويا»، «بل دو ژور»، «هشت زن» و «آمورس
پروس» اشاره کنم. کم کم داشتم به اين MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1078765625136776482004-03-08T20:36:00.000+03:302004-03-08T20:39:19.373+03:30اخيرا نقد مفصل و خيلی خوبی درباره فيلم
"آناتومی جهنم" کاترين بريا روی اينترنت پيدا کردم. فکر کنم اين مقاله بهترين مقاله
در مورد افکار و فيلمهای بريا باشد که تابحال ديدم. گرچه طبق معمول، به هيچ وجه نمی
شود آن را برای نشريه ای در ايران کار کرد. پس بهتر است آنلاين
بخوانيد!MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1078765237271693882004-03-08T20:14:00.000+03:302004-03-08T20:35:38.326+03:30من اصلا سررشته ای از بازيگری ندارم، ولی
دوست دارم اينجا يادی کنم از نيامی واتس (يا نائومی واتس). نيامی واتس استراليايی
الاصل، دوست صميمی نيکول کيدمن است که با حمايت ها و تشويق های او وارد حرفه سينما
شد و فکر کنم آينده خيلی درخشانی در انتظارش باشد. او طی دو،سه سالی که بازيگری را
در پيش گرفته، تا بحال دو بار (برای مالهالند درايو و 21 گرم) نامزد جايزه اسکار
برای نقش اصلی زن شده و احتمالا در چندMehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1078763786498366472004-03-08T20:05:00.000+03:302004-03-08T20:08:40.310+03:30اخيرا نقد مفصل و خيلی خوبی درباره فيلم
"آناتومی جهنم" کاترين بريا روی اينترنت پيدا کردم. فکر کنم اين مقاله بهترين مقاله
در مورد افکار و فيلمهای بريا باشد که تابحال ديدم. گرچه طبق معمول، به هيچ وجه نمی
شود آن را برای نشريه ای در ايران کار کرد. پس بهتر است آنلاين
بخوانيد!MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1078581767424951722004-03-06T17:30:00.000+03:302004-03-06T17:34:59.606+03:30
چند سال پيش به يکی از
سينماهای مردمی جشنواره فجر رفته بودم، سالهای اولی بود که تازه فهميده بودم
جشنواره ای هم هست و من هم (که آن موقع کارت نداشتم) می توانم مثل بقيه در آن شرکت
کنم. از قضا کارتی به دستم رسيد برای يکی از فيلمهای درجه سه ای که البته مسلما آن
موقع نمی دانستم چه فيلم بدی است. بعد از ساعتها در صف ايستادن در سالن باز شد و با
گذراندن فرآيند له شدن و کتک کاری و شنيدن مقاديری جملات MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1078472242561454572004-03-05T10:26:00.000+03:302004-03-05T11:19:58.840+03:30
هفتاد و ششمين دوره مراسم اسکار به خوبی و خوشی سپری شد. مراسمی که در آن
جوايز به محافظه کارترين شکل ممکن توزيع شدند، همه چيز تحت کنترل بود، حرفهای سياسی
صرفا محدود به اشارات تلويحی ارول موريس و شان پن شده بود، اسکار به فيلمهای تلخ
روی خوش نشان نداد، صدای نحيف سوفيا کاپولا در ستايش از گدار و آنتونيونی در هياهوی
ارتش ارباب حلقه ها گم بود، هيات داوران حال و حوصله شگفتی آفرينی نداشتند، همه بار
MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1076960149926048392004-02-16T23:00:00.000+03:302004-02-17T17:58:37.013+03:30برناردو برتولوچی کارگردان بزرگی يه. البته
اين رو ديگران می گن، من نمی دونم چرا اصلا نمی تونم فيلمهاش رو حس کنم. به قول
خارجی ها فيلمهاش برام distant هستند. فکر کنم اونهايی فيلمهاش رو دوست دارن که هم
دوره "آخرين تانگو در پاريس" باشن يا به هر دليلی اون فيلم رو حس کرده باشن. تنها
فيلمی از برتولوچی که به دلم نشسته، دنباله رو، بود که اون هم فکر کنم اگه کتاب رو
نخونده بودم باهاش مشکل می داشتم و درMehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1076959669689170172004-02-16T22:51:00.000+03:302004-02-16T22:59:42.746+03:30خانم سوفيا کاپولا 31 سال بيشتر نداره ولی
فيلمی ساخته که انگار يه کارگردان کارکشته و مسن پشت دوربين بوده. فيلم Lost in
Translation که اسمش ترجمه های زيادی شده از جمله "گمشده در ترجمه"، "سرگشته در
غربت" و "گمشده در تبديل" تازه دومين ساخته ايشان است و احتمالا بايد انتظار کارهای
بهتری رو ازش داشته باشيم. فيلم در واقع داستانی نداره و صرفا از آن فيلمهايی يه که
اگر بتونی در حال و هواش قرار بگيری MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1074760938870644492004-01-22T12:00:00.000+03:302004-01-22T12:13:46.200+03:30فيلم "خانه ای از شن و مه" (House of Sand
and Fog)، تقريبا میشه گفت يکی از تلخ ترين فيلمهای هاليوودی بود که توی چند سال
اخير ديدم (دقت کنين گفتم هاليوودی!). البته خوبی اش اينه که آگاهانه، به ورطه
ملودرام سوزناک سقوط نمی کنه و خلاصه تا آخر، ضمن اينکه ممکنه اشک آدم رو دربياره،
باعث نمی شه که مخاطب حس کنه اون پشت يه سری هستن که خواستن صرفا تا اونجا که می شه
اشکش رو دربيارن (به قول خودشون از اون MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1073287388270749612004-01-05T10:46:00.001+03:302004-01-05T10:54:18.966+03:30با اينکه معمولا من توی اين وبلاگ سعی می
کنم بيشتر درباره فيلمهای کمتر ديده شده و هنری تر بنويسم ولی بعضی وقتها آدم يه
چيزهايی می بينه که دلش نمی ياد بهشون اشاره نکنه. ديروز فيلم "آقای ريپلی
بااستعداد" رو ديدم. فيلم چيزی بيشتر از دو ساعت و بيست دقيقه بود و وقتی نيم ساعت
اولش حوصله ام رو سر برد کم کم تصميم گرفتم بی خيال ديدن بقيه اش بشم ولی وقوع يه
حادثه ای در دقيقه چهل و پنجم (اين همون نقطه MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1073287072328890862004-01-05T10:46:00.000+03:302004-01-05T10:49:03.093+03:30تقريبا تنها کارگردانی که رويش تعصب دارم و
طبعا تحمل نظر مخالف برام سخته ديويد لينچه. در مورد ساير کارگردانهای مورد علاقه
ام (اگويان، آرونوفسکی، کاپولا، هيچکاک، بونوئل، ايناريتو، فون ترير، امنابار، ازون
و ...) حاضرم حرفهای معقول ديگران رو بپذيرم و خلاصه اينکه بحث کنم باهاشون. دليل
اين هم که تا حالا زياد چيزی از لينچ ننوشتم اين بود که نمی خواستم اين تعصبات رو
نشون بدم. ولی حالا ديگه بی خيال! MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1073286934280511362004-01-05T10:39:00.001+03:302004-01-05T10:46:45.093+03:30بالاخره طلسم شکسته شد و من تونستم فيلم
شبهای روشن رو ببينم. ولی به جای اينکه سينمای دم خونه مون (فرهنگ) برم مجبور شدم
بخاطر تنبلی و تاخيرم در سينما رفتن، تا سينما عصر جديد برم. ولی خوشبختانه به اين
زحمت و آن انتظار می ارزيد. هرچند فيلم اشکالاتی داشت، بعضی ديالوگ ها مصنوعی بود و
بعضی مسايل ديگه. ولی بر خلاف نظر خيلی ها که می گفتن فيلم خيلی راديويی بود، بايد
بگم که اصلا اينجوری نبود و هم MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1071846494753342272003-12-19T18:37:00.000+03:302003-12-19T18:39:09.246+03:30آکادمی فيلم نيويورک، شهره آغداشلو رو بخاطر
بازی در فيلم "خانه ای از شن و مه" (The house of Sand and fog) بعنوان بهترين
بازيگر زن نقش مکمل انتخاب کرد.MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1071846446352999152003-12-19T18:24:00.000+03:302003-12-19T18:38:20.873+03:30کاترين بريا بازمی گردد...
احتمالا اونهايی که فيلمهای قبلی بريا رو
ديدن بايد انتظار جنجالهای جديدی رو داشته باشند. تقريبا می شه گفت کاترين بريای
فرانسوی جسورترين و صريح ترين کارگردان روز دنياست که فيلمهاش کاملا بی پرده و بدون
رعايت هيچگونه قانونی به مسايل جنسی می پردازند. فيلمهای بريا اصلا به حاشيه نمی رن
و مستقيم می رن سر اصل موضوع. مهمترين فيلم بريا رومانس (Romance) درباره يه خانم
معلم بود MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1071845621501612482003-12-19T18:23:00.000+03:302003-12-19T18:24:36.123+03:30توی شماره اخير مجله سايت اند ساوند نقد
جالبی به قلم ادوارد لارنسون درباره يک سه گانه بلژيکی/فرانسوی ديدم. فيلمها در سال
2002 ساخته شدند و اسمشان يک، دو و سه است. البته هر سه اسمهای ديگه ای هم
دارند که الان يادم نيست. کارگردانشون هم لوکاس بلووی بلژيکی (Lucas Belvaux) يه که
ظاهرا اين سه گانه اولين فيلمهای مهمش هستند. نکته جالب اينه که يکی از اين سه تا
کمدی، يکی ديگه ملودرام ويکی ديگه تريلر MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1071087045817658252003-12-10T23:40:00.000+03:302003-12-10T23:41:31.576+03:30يکی از فيلمهای خوبی که اخيرا ديدم
Happiness اثر تاد سولاندز بود. فيلم خيلی ساختار محکم و چندلايه ای داشت و شباهت
اش به "زيبای آمريکايی" غير قابل انکار بود. فکر کنم سولاندز اين فيلم رو يک سال
قبل زيبای آمريکايی ساخت. داستان کلی اش مثل "برشهای کوتاه" (رابرت آلتمن) چند تا
داستان جزيی است که شخصيت هايش به شکل واضح يا ناواضح به هم ربط پيدا می کنن. يک
چيزی تو مايه های ازهم گسيختگی خانواده های MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1070115966263938272003-11-29T17:55:00.000+03:302003-11-29T17:56:40.700+03:30چون مطلب قبلی ام درباره فون تريه بود نمی
خواستم باز به او بپردازم. ولی چکار کنم که "داگويل" رو ديدم!... واقعا فيلم خوبی
بود، يعنی بعد از ديدن چند تا فيلمی که خيلی بهم نچسبيده بودن (استخر و بيل رو بکش
هم شامل می شه اين چند تا)، بالاخره يه فيلم ديدم که تقريبا بدون نقص بود. من با
اينکه اصولا يکی از طرفداران لينچ هستم ولی هنوزم ميگم فون تريه بهترين کارگردان
زنده دنياست (اگر کيسلوفسکی زنده بود، MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1070115830235147912003-11-29T17:51:00.001+03:302003-11-29T18:02:08.216+03:30داشتم اين مطلب جنجالی چهل کارگردان برتر رو
که گاردين انتخاب کرده ترجمه می کردم، ديدم نوشته که قراره والتر سالس (ايستگاه
مرکزی) بره هاليوود فيلم Dark Water هيدئو ناکاتا (حلقه) رو بازسازی کنه. خيلی
جالبه که يه کارگردان برزيلی يه فيلم ژاپنی رو توی هاليوود بازسازی کنه، يه چيزی تو
مايه های ساخت هری پاتر که نويسنده اش انگليسی يه توسط آلفونسو کوارون مکزيکی (و
مادرت هم) با سرمايه هاليوود! ظاهرا MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1070115593502094832003-11-29T17:49:00.000+03:302003-11-29T17:50:28.013+03:30ارجاعاتی که توی "بيل رو بکش" به فيلمهای
سامورايی بود مثل اينه که يه فيلمفارسی تروتميز بسازی و توش هی بيای به فيلمفارسی
های قديمی ارجاع بدی!MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1068543108953843482003-11-11T12:59:00.001+03:302003-11-11T13:01:46.383+03:30موضوع فيلم جديد لارس فون تريه خيلی جالبه!
اسمش هست "پنج مانع" (Five obstructions). قضيه اش اينجوری يه که فون تريه از
استادش می خواد که يه فيلم کوتاهی رو که دهها سال پيش ساخته پنج بار بازسازی کنه و
هر بار با محدوديت هايی که فون تريه براش می ذاره. مثلا تو يکی از فيلمها بايد زمان
هر سکانس اش از 12 فريم کمتر باشه (کمتر از نصف ثانيه). حالا اين در حالی يه که اين
پيرمرده به ساختن نماهای طولانی MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1067467035809611852003-10-30T02:05:00.000+03:302003-10-30T02:07:15.016+03:30"کن پارک" يکی از بدترين فيلمهايی بود که
ديدم. اين فيلم حتی ارزشش رو نداره که چيزی درباره اش نوشته بشه، ولی از آنجايی که
ممکنه کسی اين وبلاگ رو بخونه، اين رو می نويسم که اگه دوست دارين فيلم رو ببينين،
همين الان منصرف بشين. تقريبا تنها نقطه انسجام فيلم، لجام گسيختگی شه. چهار تا
داستان موازی رو پيش می بره (يک وقت با فيلمهايی مثل پالپ فيکشن يا آمورس پروس
اشتباه نشه، اين انگشت کوچکه اونها هم نمی MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1066851154111838862003-10-22T22:51:00.002+03:302003-10-22T23:02:33.770+03:30
فيلم "باجه تلفن" (جوئل شوماخر) درباره
مردی است که برای تلفن زدن به دوست دخترش به باجه تلفنی می رود، ولی شخص ناشناسی
تلفنی او را تهديد می کند که اگر از باجه خارج شود، با تير به او شليک می کند.
فيلم نسبتا خوبی بود، از نکات ويژه اش، يکی real time بودنش بود، يعنی مثل فيلم
"طناب" (آلفرد هيچکاک) زمان فيلم با زمان واقعی منطبق است و زمان فيلم همان مدت
زمانی است که در فيلم می MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1066850686135447512003-10-22T22:51:00.001+03:302003-10-22T22:54:45.900+03:30
هفته پيش فيلم "در قلمرو احساس"
(ناگيسا اوشيما، 1976)، را ديدم. اين فيلم تقريبا مهمترين فيلم اوشيما و
درباره رابطه مردی هوسران و متاهل با دختری پيشخدمت (گيشا) است. اين فيلم که
27 سال پيش ساخته شده، تقريبا جنجالی ترين فيلم تاريخ ژاپن است که از
نمايش آلت تناسلی مرد ابايی ندارد (در ژاپن نمايش هر چيزی مجاز است غير
از اندامهای تناسلی)، و تقريبا بيش MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1066768851233418442003-10-21T23:46:00.000+03:302003-10-22T00:11:57.710+03:30فيلم "نفس عميق" (پرويز شهبازی) به اعتقاد
خيلی ها مهمترين فيلم چند سال اخير سينمای ايران است، سينمايی که پس از چند سال رشد
و بالندگی مدتی است که به رکود کشيده شده، چه در عرصه هنری و چه در عرصه تجاری.
فيلم داستان خاصی ندارد، صرفا لحظاتی از زندگی دو پسر جوان است که بعدا دختر جوانی
هم به آنها اضافه می شود. فيلمی کلا درباره جوانان. در موردش خيلی چيزها نوشته شده
و نوشته خواهد شد ولی من می خواستم MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1066674345197233322003-10-20T21:55:00.000+03:302003-10-20T21:55:45.076+03:30دوباره تصميم گرفتم اين وبلاگ رو بعد از
غيبتی طولانی (يک ماه و نيم) راه بياندازم. توی اين مدت هيچ روزی نبود که اين
وبلاگ بازديد کننده نداشته باشه. معمولا بطور ميانگين 5و6 نفر روزانه بهش سر می
زدن. من همين جا از همه کسانی که سر می زدن تشکر می کنم و در عين حال پوزش می خوام.
دليل خاصی هم نداشت اين تعطيلی غير از تنبلی و البته گرفتاری های متعدد. حالا که می
خوام نوشتن اينجا رو دوباره شروع کنم، MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1063809404067605522003-09-17T19:03:00.001+04:302003-09-17T19:06:43.703+04:30بابا اين لاری کلارک هم ديگه شورش رو درآورده. من ازش
فيلم "Kids" رو ديده بودم. فيلمی بود در باب انحرافات جوانی و نوجوانی (اگر هم
بگم کودکی خيلی بی راه نيس!). داستانش توی يک روز می گذشت و شرح حال چند تا نوجوان
از ده ساله بود تا 18، 19 ساله. زبان صريح و صحنه های صريح تر توی دوران خودش باعث
برپايی جنجال های زيادی شده بود. ضمن اينکه حرکات سريع و طبيعی دوربين و چهره های
نازيبای بازيگرانش بر MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1063650303818372252003-09-15T22:54:00.000+04:302003-09-15T22:55:03.836+04:30کتاب "بازمانده روز" اثر کازو ايشی گورو، نويسنده
ژاپنی، يکی از جالب ترين رمانهايی يه که تا بحال خوندم. با اينکه ايشی گورو، ژاپنی
الاصله، ولی داستانش در انگلستان بعد از جنگ جهانی دوم می گذره و واقعا هم خيلی خوب
تونسته فضای اون موقع و اون مکان رو بيافرينه. شخصيت اصلی داستان، استيونس، باتلر
خانه ويلايی لرد دارلينگتون است که داستان زندگی اش رو تعريف می کنه. استيونس،
اعتقاد داره که موفقيت واقعی اشMehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1063482146530484912003-09-14T00:11:00.001+04:302003-09-14T00:12:26.450+04:30الان از هفتمين جشن خانه سينما ميام. هرچند که اين
مراسم ديگه داره تکراری می شه و هر سال می گم ديگه سال ديگه نمی رم، ولی گرمی
خاصی داره که فکر کنم باز سال ديگه هم برم. مشخص بود که سليقه ها با سليقه های
داوران فجر تفاوت داشت، يا حداقل خواسته بودند کاری کنند که جوايز تقسيم بشن. مثلا
"ديوانه ای از قفس پريد" جايزه مهمی امشب نبرد. بهترين کارگردان رو سجادی برای فيلم
"جنايت" برد که اصلا نمی دونم چی MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1062498403005399962003-09-02T14:56:00.000+04:302003-09-02T14:57:10.340+04:30
حداکثر تا ده روز دیگه نمی نویسم... موفق باشید.
MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1062144022040926802003-08-29T12:30:00.000+04:302003-08-29T12:30:22.296+04:30پريشب فيلم بازگشت ناپذير (Irreversible) اثر گاسپار
نوئه رو ديدم. عمدا صبر کردم دو روز بگذره تا از کف و شوکش بيرون بيام و بعد دربارش
بنويسم. اول اينو بگم که اين فيلم تقريبا جنجالی ترين فيلم پارسال توی جشنواره ها
بخصوص کان (چونکه اولين بار اونجا نشون داده شد) بود.
اول داستانش: در حال حاضر مارکوس با دختری به اسم
آلکس (مخفف الکساندرا) دوست هست و باهاش زندگی می کنه. آنها عاشقانه همديگه رو دوست
MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1061881610810958832003-08-26T11:36:00.000+04:302003-08-26T11:36:50.993+04:30جشنواره ونيز فردا (27 آگوست) شروع می شه.
فيلمهای مسابقه و خارج مسابقه رو که نگاه می کردم، توش آدمهای مهمی رو می ديدم. فکر
کنم همه اون فيلمهايی که قرار بوده به کن برسن، رو قراره توی ونيز نشون بدن.
اينجا به چند تا از اون مهم هاش اشاره می کنم:
1. مارکو بلوکيو با فيلم "روزبخير،
شب"
2. الخاندرو گونزالز ايناريتو با فيلم "21
گرم" که توش بنيچيو دل تورو (ترافيک)، نائومی واتز (مالهالند درايو) و شان پنMehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1061735809804064902003-08-24T19:06:00.000+04:302003-08-24T19:06:49.760+04:30فيلم دايره (جعفر پناهی) فيلم بدی نبود، در حد خودش
هم درخشيد و جايزه های مهمی رو هم گرفت، شايد بيشتر از حد لياقت خودش. ولی من از
اينجور فيلمها که می خوان از سياه نمايی برای خودشون استفاده کنن خوشم نمی
ياد. افراط در نمايش بدبختی ها و ناهنجاری ها فقط وقتی خوبه که با کسی پدرکشتگی
داشته باشی، نه اينکه کشورت رو اينقدر بد نشون بدی. می شد با لحن خيلی ملايم تری،
انتقادات رو گفت، يه جوری که کل يه کشورMehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1061735752692323912003-08-24T19:05:00.000+04:302003-08-24T19:19:20.406+04:30فيلم "چشم" (The Eye) ساخته برادران پانگ کره ای،
داستان دختری يه که بعد از جراحی چشم می تونه مرده ها و اشباح رو ببينه. به نظر می
ياد موج جديدی توی سينمای وحشت يا دلهره به راه افتاده، موجی که با "حس ششم" شروع
شد و با "ديگران" تثبيت شد و "چشم" همه ادامه دهنده شه. بعد از افول سری فيلمهای
"جيغ" و ته کشيدن فيلمهای "کابوس الم استريت" و "جمعه سيزدهم" و امثال شون، اين موج
جديد اثبات کرده می شه بدون MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1061279019528153262003-08-19T12:13:00.000+04:302003-08-19T12:13:39.470+04:30
يه صحنه (ديالوگ) قشنگ:
فيلم شرق بهشت (اليا کازان) يکی از بهترين فيلمهايی يه که ديدم. کل پسر منزوی و تنهايی يه که با برادرش و پدرش زندگی می کنه. پدرش برادرش رو بيشتر دوست داره، کل آرزوشه که باباش روش حساب کنه، ولی باباش معمولا اونو يه پسر بی عرضه حساب می کنه. خلاصه آخر فيلم باباهه سکته می کنه و يه پرستار زن سمج و پرحرف براش می گيرن. وقتی کل به ديدن باباش می ره، باباش می خواد يه چيزی توی گوشش بگه MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1061102788287311212003-08-17T11:16:00.000+04:302003-08-17T11:16:28.406+04:30
خب همین الان جایزه های لوکارنو رو هم دادن (منظورم دیشبه). جایزه پلنگ طلایی رو فیلم "آب خاموش" محصول مشترک پاکستان و فرانسه و آلمان برد. از ایران هم فيلم دانه های ريز برف (عليرضا امينی) دو سه تا جايزه فرعی گرفت. فيلم ماريا هم پلنگ نقره ای رو گرفت. راستی اون فيلمی که ديروز گفتم (اسمش طولانی يه!) فقط بهش Special mention شد و جايزه مهمی نگرفت.
MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1061030613620816772003-08-16T15:13:00.000+04:302003-08-16T15:13:33.526+04:30يه جمله معروفی اورسون ولز داره که دو چيز رو نمی
شه توی سينما به تصوير کشيد: عبادت و سکس. که حالا هر دوی اينا نقض شده، اولی اش
توی فيلمهای ايرانی دومی اش توی فيلمهای غيرايرانی!MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1061018895196533602003-08-16T11:58:00.000+04:302003-08-16T11:59:00.810+04:30با نمايش فيلم "بهار، تابستان، پاييز، زمستان... و بهار" شوکی به جشنواره لوکارنو وارد شد. اين فيلم که کارگردان کره ای به اسم کيم کی دوک داره، داستانش عمدتا توی يه معبد بودايی می گذره و رابطه يه راهب بودايی رو با شاگردش بيان می کنه. خيلی داستان شاعرانه ای داره و مثکه از لحاظ ساخت خيلی فضاها و مناظر قشنگی داره. جالبه که اين فيلم در تضاد کامل با فيلم قبلی کيم کی دوک به اسم جزيره (Isle) هست که اون فيلمMehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1061017582623747202003-08-16T11:36:00.000+04:302003-08-16T11:37:26.860+04:30خب مثکه حسابی اين مراکز کپی غيرقانونی دی وی دی و وی سی دی رو توی مالزی قلع و قمع کردن. ظاهرا MPAA حمله کرده و 30000 تا ديسک رو جمع کرده و دم و دستگاهاشان رو هم توقيف کرده. جاهايی که بيشتر فيلمها رو می فرستادن آمريکا، انگليس، هلند، آرژانتين و فرانسه بودن. حالا نمی دونم این قضیه روی بازار فيلمهای غيرقانونی که توی ايران هست هم تاثير می ذاره يا نه MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1060766669792495232003-08-13T13:54:00.000+04:302003-08-13T13:59:19.970+04:30باز آنتونيو باندراس و سلما هايک و رابرت
رودريگز برمی گردند! ولی ايندفعه با انريکو ايگلزياس و جانی دپ! فيلم "روزی روزگاری
در مکزيک" که مثلا ادامه فيلم "دسپرادو"ست، همچين کارگردان و بازيگرايی داره. از
ترکيب عوامل و بازيگران و تيزر فيلم اينطور برمياد که اين فيلم دقيقا در
راستای فيلم قبلی يه، ولی با اکشن و زد و خورد بيشتر. در ضمن روبرت رودريگز در يک
آن کارگردان، تهيه کننده، نويسنده، فيلمبردار و MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1060598067754676782003-08-11T15:04:00.000+04:302003-08-11T15:04:27.673+04:30فيلم معلم پيانو (اثر ميشاييل هانکه) درباره عشق
سادومازوخيستی يک پيردختر (ايزابل هوپر) با يه پسر جوونه. جدا از ظرافتهای ساختاری
و سينمايی و مفهومی اش، يه صحنه خيلی قشنگ داشت که می خوام اينجا توصيفش
کنم:
اريکا (معلم پيانو) زن ميانسالی يه که استاد پيانوست.
خيلی عبوس و سختگير. وقتی سوار آسانسور می شه که از ساختمان بالا بياد، پسرک جوان
سر می رسد. اين اولين ديدارشونه. در آسانسور بسته می شه. در MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1060443754426691712003-08-09T20:12:00.000+04:302003-08-09T20:12:34.466+04:30ديروز يه مقاله جالب توی نيويورک تايمز خوندم به قلم
الويس ميشل. اين مقاله رو به بهانه مرگ جان شلزينگر نوشته بود. موضوع مقاله درباره
بحران و معضل نپرداختن به سکس در سينمای اخير آمريکا بود. آخه فيلم کابوی نيمه
شب ساخته شلزينگر اولين فيلمی بود که در آمريکا به درجه X نايل اومد (همون NC-17
خودمون). نوشته بود به دليل سختگيری های بی موردی که در آمريکا روی فيلمها صورت می
گيره، فيلمسازها و تهيه کننده MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1060430324377567402003-08-09T16:28:00.001+04:302003-08-09T16:28:44.216+04:30امروز تولد آدری تاتو بازيگر آملی يه. تولدش
مبارک!MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1060430296301427232003-08-09T16:28:00.000+04:302003-08-09T16:28:16.150+04:30ظاهرا اين قتل دختر ترينتيان خيلی فجيع
بوده. احتمالا شنيدين ديگه. ژان لويی ترنتيان بازيگر مشهور فرانسوی (من ازش فيلمهای
قرمز و دنباله رو رو ديدم)، يه دختری 41 ساله به اسم ماری داشت، ظاهرا (البته هنوز
ثابت نشده) ماری با دوست پسرش حسابی دعواش می شه و کتک کاری و اينا و کارش به
بيمارستان می کشه، پسره هم که ظاهرا کلی الکلی بوده توی همون بيمارستان بستری می
شه. ماری چند روز با تنفس مصنوعی زنده می MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1060429992862473522003-08-09T16:23:00.000+04:302003-08-09T16:23:12.730+04:30ÔáÇãMehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1060369397102336792003-08-08T23:33:00.000+04:302003-08-08T23:33:17.116+04:30يه پروفسور انگليسی پيدا شده که ادعا می کنه يه فرمول
ترکيبی برای موفقيت فيلمهای سينمايی پيدا کرده. فرمولش از اين قراره:
1. 30 درصد اکشن
2. 17 درصد کمدی
3. 13 درصد تقابل خوب و بد
4. 12 درصد سکس و رومانس
5. 10 درصد جلوه های ويژه
6. 10 درصد طرح
7. 8 درصد موسيقی
اين آقا می گه که اين فرمول رو از تحليل و بررسی
چندين فيلم سينمايی موفق پيدا کرده. خدا داند... (به نقل از فيلم نگار)
MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1059979659957522822003-08-04T11:17:00.000+04:302003-08-04T11:17:39.996+04:30شاخص ترين چهره های فرهنگ پاپ انتخاب شدند
(200 تا) از چهره های شاخص:
3. الويس پريسلی
5. تام کروز
6. مريلين مونرو
7. مدونا
9. پرنسس دايانا
14. استيون اسپيلبرگ
15. جنيفر لوپز
17. ميکی ماوس
18. بيل کلينتون
20. بريتنی اسپيرز
22. تام هنکس
23. جوليا رابرتز
26. جيمز دين
27. فرانک سيناترا
28. جان تراولتا
31. امينم
38. براد پيتMehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1059466017181520922003-07-29T12:36:00.000+04:302003-07-29T12:36:57.223+04:30ديروز به ديدن فيلم فرش باد (کمال تبريزی)
رفتم. ديگه می شه با جرات گفت تبريزی يکی از معدود کارگردانهای ايرانی يه که توی
فيلمهاش نه شعار می ده، نه دغدغه جشنواره داره و نه برای فروش فيلم می سازه. فيلمش
مثل هميشه ساده و دلنشين بود. داستان تقابل دو فرهنگ کهن: ايران و ژاپن. يه فرش
دستمايه تماس يه مرد ژاپنی و يه ايرانی (توی ايران) می شه. ضمن اينکه پسر يکی از
فاميلهای مرد ايرانی عاشق دختر مرد ژاپنی MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1059289976995421562003-07-27T11:42:00.000+04:302003-07-27T11:42:57.030+04:30يکی از زيباترين صحنه های
سينما:
فيلم آبی (کيشلوفسکی): ژولی (با بازی جوليت
بينوش) اخيرا همسر و دخترش رو توی يه حادثه رانندگی از دست داده. تنها شده و سعی می
کند با غم از دست دادن اونها کنار بياد. بعنوان آخرين ماوا و پناهگاه به ديدن
مادر پيرش مياد که توی يه جايی شبيه خانه سالمندان نگهداری می شه. مادرش دچار
فراموشی يه. ژولی با مادرش شروع به صحبت می کنه، حس می کنه مادرش او رو با خواهرش
(يعنی MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1059223390115897492003-07-26T17:13:00.000+04:302003-07-26T17:13:10.000+04:30يکی از کارگردانهای جوونی که بهش اميدوارم،
فرانسوا ازون فرانسوی يه. تا حالا شش تا فيلم ساخته که من دو تاش رو ديدم، يکی اش
خيلی خوب و اون يکی خوب بوده. اولی "هشت زن" بود که داستان يه خونه ايه که توش مردی
به قتل می رسه و هشت تا زنی که توی اون خونه گير کردن مظنونين اصلی محسوب می شن و
بدليل ريزش برف نمی تونن از خونه خارج بشن و هرکدوم، بقيه رو به ارتکاب قتل محکوم
می کنه. اين فيلم از نظر فروش جهانیMehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1059033436876438872003-07-24T12:27:00.000+04:302003-07-24T12:27:16.533+04:30سينمای "لارس فون تريه" دانمارکی رو خيلی دوست دارم.
شايد اگر فيلمهايی رو که تا حالا ديدم بخوام از نظر تلخی مضمون امتياز بدم، فيلمهای
"رقصنده در تاريکی" و "شکستن امواج" اون بالاها قرار می گيرن. يه حسی توی فيلمهاش
هست که نمی تونم بگم چيه. حالا شايد اين پايين رو بخونين معلوم بشه:
توی "شکستن امواج" يه دختر ساده و مذهبی زن يه مرد
نسبتا خوش تيپ می شه. عاشقانه هم ديگه رو دوست دارن. تا اينکه مرد سر MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1058989142324641512003-07-24T00:09:00.000+04:302003-07-24T00:18:58.420+04:30مانوئل دو اليويرا کارگردان 93 ساله (!) پرتغالی
مدتی يه فيلم جديدش رو با بازی کاترين دنوو و ميشل پيکولی شروع کرده. من هروقت از
دانشگاه ميام خونه و خسته می شم، ياد اين آدم که می افتم، انرژی می گيرم و به
کارام می رسم! اونهايی که کمی به کارگردانی آشنايی داشته باشن می دونن که اين کار
برای آدمهای 60 سال به بالا خيلی طاقت فرساست، چه برسه به اينکه 93 سالت باشه.
راستش من هروفت ستون "درگذشتگان" رو تویMehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1058903211157664002003-07-23T00:16:00.000+04:302003-07-23T10:28:08.030+04:30سينمای آمريکا به کجا می رود؟
در آغاز دهه هفتاد، سينمای آمريکا دچار رکود بدی شده
بود. اروپا، آمريکا رو در سيطره خودش گرفته بود. تا اينکه چهار کارگردان جوان (جوان
آن موقع!) به نامهای استيون اسپيلبرگ، فرانسيس فورد کاپولا، برايان دی پالما و جرج
لوکاس ظهور کردند و سينمای مرده آمريکا رو احيا کردن. اونها فيلمهايی مثل دوئل،
آرواره ها و برخورد نزديک از نوع سوم (اسپيلبرگ)، پدرخوانده يک و دو، اينک
MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1058903126275413092003-07-23T00:15:00.000+04:302003-07-23T10:27:35.056+04:30بابا هريسون دمت گرم
يه زمانی زندگی مشترک موفق هريسون فورد و مليسا
ماتيسون (نويسنده فيلمنامه ای. تی.) الگوی يه زندگی زناشويی موفق بين هنرپيشه ها
بود. با هم سه، چهار تا بچه داشتند و توی مزرعه های وايومينگ (نزديک نيويورک) و به
دور از هاليوود زندگی آروم و بدون جنجالی رو می گذروندند. تا اينکه دو، سه سال پيش
بود که فهميدم بين شون اختلاف افتاده و يه بار هم ظاهرا استيون اسپيلبرگ واسطه شده
که با هم MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1058855584556794522003-07-22T11:03:00.000+04:302003-07-22T11:03:04.583+04:30حالا بعد از "کامرون" بريم سراغ جنيفر
لوپز! ظاهرا جنيفر خيلی به نامزدش بن افلک شک داره، چون تا حالا چند بار به
ونکوور پرواز کرده تا به نامزدش که مشغول بازی توی فيلم "Paycheck" هست سر بزنه.
آخه همبازی بن، اوما تورمان است که ظاهرا خيلی با هم رابطه صميمانه ای دارند.
قابل ذکر اينکه مدتی يه اوما با اتان هاوک ازدواج کرده ولی خب دل جنيفر آروم
نمی گيره ديگه.
MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1058855396168417742003-07-22T10:59:00.001+04:302003-07-22T10:59:56.180+04:30چقدر اين جاستين تيمبرليکانسان رنج کشيده
ای يه! حالا بعد از اينکه با بريتنی اسپيرز بهم زد، رفته سراغ کامرون دياز! ظاهرا
اين دو تا به دلايل مختلف ميرن ميامی. خلاصه همديگه رو (ظاهرا دوباره) می بينن و يه
دل نه صد دل عاشق می شن، به گفته يکی از ناظران (!) "Cameron was all over him. She
was hanging off his shoulder as he ate. They were very touchy-feely." البته مثل
اينکه "کامرون دياز قبلا توی MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1058810286079735122003-07-21T22:28:00.000+04:302003-07-21T22:28:06.030+04:30الخاندرو امنابار ساخت فيلم جديدش رو به اسم Out to
Sea شروع کرد. از بعد فيلم ديگران ديگه کاری نکرده بود. فکر کنم فيلم رو داره خارج
هاليوود می سازه چون بازيگر اصلی اش هم خاوير باردم، بازيگر اسپانيايی الاصله. تا
حالا که خيلی خوب تونسته خودش رو نگه داره و تو دام کليشه ها نيفته. بعد از اينکه
Open Your Eyes رو توی اسپانيا ساخت، تام کروز کلی حال کرد و آوردش آمريکا گفت بيا
همين فيلم رو با بازی من MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1058809998845759152003-07-21T22:23:00.000+04:302003-07-21T22:23:55.323+04:30راستی اسم اين وبلاگ هيچ مناسبت خاصی نداره، غير از
اينکه من از اتوم اگويان و همچنين فيلم "اگزوتيکا" خوشم مياد. البته امشب که نوشتن
رو شروع کردم، متوجه شدم که دی وی دی فيلم جديد اگويان به اسم "آرارات" توی آمريکا
همين امروز بيرون اومده که حالا مثلا می تونه حسن تصادف باشه. آرارات درباره کشتار
معروف ارامنه است و داستان چند تا آدمه که زندگی شون به نوعی با اين حادثه پيوند
خورده. "اتوم" خودش ارمنی MehdiMKnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5582297.post-1058617332733440072003-07-19T16:52:00.000+04:302003-07-19T16:52:12.790+04:30اين وبلاگ با موضوع سينما، به زودی افتتاح
می شود. MehdiMKnoreply@blogger.com